Gucio Dreptak, szef Wydziału Analizy,

Raz nadwyżkę finansową miał w budżecie,

Więc zakupił za nią portret Mony Lizy,

I powiesił Monę Lizę w gabinecie.

Mona Liza w złotej ramce sobie wisi,

Aż tu przyszli na odprawę urzędnicy,

Jedni byli długowłosi, inni łysi,

Zaś szefowa kadr z wąsami – a w spódnicy!

Przywitali się z Dreptakiem i usiedli,

Wtem ktoś spojrzał na Giocondę i osłupiał,

Za nim inni popatrzyli i pobledli,

I powstała atmosfera nader głupia.

Gucio Dreptak, nie spostrzegłszy co jest grane,

Chciał obrady już zagaić dziarskim tonem,

Wtem ktoś spytał go półszeptem: – Mamy zmianę?

I dyskretnie wskazał wzrokiem piękną Monę.

Próżno Gucio im wyjaśniał, kim jest ona,

Popatrzyli wszyscy nań jak na matołka

I szeptali między sobą: – Jaka Mona?

Kociobrzycka dochrapała się do stołka!

Poznajemy tę cholerę, to jej japa,

Jej to uśmiech słodko-kwaśny, jej wzrok rybi!

Pewnie jest już w ministerstwie ta szantrapa,

Gucio pierwszy się dowiedział, więc ją przybił!

Tutaj wszyscy – młodzież, starcy i kobiety

Z planowania, z księgowości i z produkcji,

Jak nie rzucą się gromadnie po portrety –

Wykupili cały nakład reprodukcji!

...a w niebiesiech coś stuknęło naraz twardo,

Jakieś okno otworzyło się ze zgrzytem,

Siwą głowę wytknął przezeń Leonardo

I ów popyt obserwować ją z zachwytem.

Michał Anioł, co zawistny był szalenie

Rzekł ze złością do sławnego starowiny:

– Słuchaj, Leoś, to nie nagłe uwielbienie,

Lecz omyłka, z dużą dozą wazeliny!

Leonardo się roześmiał na to szczerze,

Zamknął okno, siadł, wymoczył nogi w Styksie,

Po czym odrzekł: – Też tak sądzę, ty frajerze,

Ale licznik jednak stuka mi w ZAIKSIE!^[1]