Kiedy wyrzuci mnie

Fala na zmarłych brzeg

Wreszcie będę miał czas

Spojrzeć za siebie wstecz

Zebrać wspomnień mych garść

Przeżyć to jeszcze raz

Czas, by przemierzyć znów

Życia mojego szlak

Kiedy wyrzuci mnie

Fala na zmarłych brzeg

Powiem „żegnaj” tej wsi

Gdzie przyszedłem na świat

Tej dzwonnicy wśród pól

Która niosła swój dźwięk

Ponad kurz cichych dróg

Pośród winnic i wzgórz

Gdy na wschodzie grzmiał grom

A z północy dął wiatr

Tej dzwonnicy wśród pól

Pośród winnic i wzgórz

Powiem „żegnaj” i tym

Których kochałem tak

Oni uczyli mnie

Jak mam kochać, jak żyć

Światło, cień, rozkosz, ból –

Oto miłości sens

Gdybym miał jeszcze czas

Przyszedłbym do was znów

Gdybym miał jeszcze czas

Przyszedłbym do was znów

Powiem „żegnaj i ty

Kraju mój, statku mój

Towarzysze mych walk

Chwycą w dłonie twój ster

Wyprowadzą cię z burz

I uleczą cię z ran

Wrócą znów wolne dni –

Na mnie przyszedł już czas”

Kiedy wyrzuci mnie

Fala na zmarłych brzeg

Powiem „żegnaj i ty

Statku mój, kraju mój”^[1]