Niedobrze się robi ptaszkom, odbija się myszce

Mamcia karmi dziecko kaszką łyżeczka po łyżce.

Karmi, nuci coś radośnie: „Jedz, jedz ty łobuzie...”

Kaszka dziecku w buzi rośnie i wydyma buzię.

Ma już kaszki pełen brzuszek i płucka, i nereczki,

Kaszka sączy mu się z uszek i rozpycha majteczki.

Słyszy dziecię matki piosenkę i myśli figlarnie:

„Jak cię dorwę, gdy dorosnę, to też cię nakarmię...”

Zaśmiało się miłe dziecię na myśl o igraszkach.

Mamcia na to: „A więc przecie smakuje ci kaszka.

Dam ci jeszcze, żebyś przytył i miał pulchne policzki!”

Dziecko żuje myśląc przy tym: „Ach, dajcie mi nożyczki!”

Wtem huknęło coś jak mina – gówniarz zwymiotował.

„Porzygała się dziecina – zaczniemy od nowa!”

Kot z rozpaczy skoczył w wannę a pies się wściekł na dworze.

Po coś stworzył kaszkę mannę, o sympatyczny Boże?!^[1]