Raz młody Kanadyjczyk

Z ojczystych uszedł stron

Zostawił swoich bliskich

I swój rodzinny dom

Szedł wolno, sam jak palec

W swym sercu niosąc żal

I błąkał się bez celu

Przez jakiś obcy kraj

Przystanął nad strumieniem

Znużony i bez sił

I do płynącej wody

Przemówił tak przez łzy

– Wodo, jeśli ujrzysz

Mój nieszczęśliwy kraj

Odszukaj mych przyjaciół

I wszystkim powiedz tak

Niech zawsze będą sobą

Choć dziś zwyciężył wróg

A wtedy doczekają

Że wolność przyjdzie znów

Ja tego nie doczekam

Niedługo umrę już

Ojczystej ziemi garstkę

Zabiorę z sobą w grób^[1]