Pieśń jest znana nam choćby z Krzyżaków Henryka Sienkiewicza – Danusia ją śpiewa przed księżną Mazowiecką. Utwór spotykamy w Wielkopolsce, Małopolsce, na Mazowszu i na Śląsku. Przytoczone powyżej wersje świadczą o swobodzie wykonawców w dodawaniu nowych zwrotek. Znanych jest też kilka wariantów, które zmieniają pierwotne brzmienie tekstu. W piątym i szóstym wierszu występuje nawiązanie do pieśni o sierocie i panu. Na pochodzenie dzieła najprawdopodobniej ma wpływ erotyk szlachecki^[1]. Trudno wskazać podobny motyw w pozostałych zbiorach, natomiast współcześnie śpiewana wersja nosi wyraźne cechy literackie:

Zielonem zasiała,

Zielone mi weszło!

Powiedz mi mamulu,

Bez kogo mi tęskno.

A tęsknoć mi, tęskno,

Bez Jasia mojego,

Żećbym ja wiedziała,

Poszłabym do niego.

Żećbym miała piórka,

Jak ta siwa gąska,

Poleciałabym ja

Do samego Śląska.

I stanęła ja bym

W progu tam za drzwiami,

Jasio wino pije

Z inszemi pannami.

A jak mnie zobaczy,

Zaraz do mnie skoczy,

Wyciąga chusteczki,

Uciera mi oczy.

Nie płacz Kasiu moja,

Dam ci rozmarynu,

Uwińże zielony,

Uwińże innemu^[4].

Tęsknota jest pojęciem abstrakcyjnym i nie wspomina się o niej w pieśniach ludowych, natomiast często występuje w utworach szlacheckich z XVII w.

Pierwsza zwrotka ostatniej wersji znana jest także na Morawach i Słowacczyźnie^[1].