Tyle szmerów, szumu, huku,

wzbiera potok, rzeka.

Wąwozami, parowami,

zima już ucieka.

Słońce grzej, słońce praży,

wiatr dmie południowy.

Śnieg opada, taje,

spływa w strumieniach tęczowych.

Wróble gwar podnoszą wielki,

aż się rusza płotek;

wiosna idzie, wiosna idzie,

wierzby całe złote.

Wody giną, wody płyną

do Wisły, do morza.

Nad lodami, nad wodami

różowość przestworza.

Jeszcze ziemia mokra, czarna,

łąki pod zalewem

a już pachnie, już wonieje

kwiatami i siewem.

Chciało by się ćwierkać z wróblem,

szumieć razem z rzeką:

Wiosna idzie, wiosna idzie

jest już niedaleko.^[1]