W tej kolędzie kto tam będzie,

każdy się ucieszy,

a kto co ma podarować,

niech się prędko spieszy

dać dary z tej miary

dla Pana małego,

by nabyć po śmierci

zbawienia wiecznego.

Kuba stary przyniósł dary:

masło na talerzu;

Sobek parę gołąbeczków,

takich jeszcze w pierzu;

wziął Tomek gomółek

i jajeczko gęsie,

a Bartek nie miał co dać,

stare pludry trzęsie.

Wałek sprawiał tłuste raki,

nierychle z wieczora,

nałożywszy dwie kobiele,

biegł z nimi przez pola.

Tam go strach napotkał,

Walka nieboraka,

stojało dwóch wilków

niedaleko krzaka.

Jak zobaczył one gady,

podskoczył wysoko,

i z tego wielkiego strachu

wybił sobie oko.

Uciekał przez krzaki,

podarł se chodaki,

a wilcy mu targali

z kobieliny raki.

Przeto wszyscy oddawajmy

temu Panu dary.

Pan to dobry, wszystkim szczodry,

przyjmie nas do chwały.

Niech będzie, niech będzie

Jezus pochwalony,

który jest, który jest

w żłobie położony.^[1]