W cichym ustroniu stoi mogiła,

Krzyż nad nią czarny – to śmierci znak.

Żołnierza wiosna do stóp złożyła,

Któż go odwiedzi? Wędrowny ptak.

Porankiem życia idzie młodzieniec

Pośpiesznym krokiem na krwawy bój,

Na piersiach jego z kwiateczków wieniec,

A w sercu nosi cały rozkaz swój.

Nadeszła zima i srogie boje,

Faszystów kula przeszyła go.

Przepadło, dziewczę, kochanie twoje,

A gdzie spoczywa, tylko Bóg wie.

A dziewczę płacze, łzy gorzkie leje,

Liczy miesiące, tygodnie, dni

I ciągle nosi w sercu nadzieję,

Tak o swym lubym marzy i śni.

Ach, drogie dziewczę, on już nie żyje!

Idź na mogiłę, łezkami skrop,

Tam ci ptaszyna piosnkę zanuci,

O pokój duszy u Boga proś.^[1]