Urodziła się gdzieś na biwaku,

gdzieś nieśmiało uniosła się z ust,

przy ognisku nabrała rozmachu,

potem w marszu wyrwała się z płuc...

I wysoko nad sosny frunęła,

aż do nieba po gwiazdy sięgnęła...

I w powietrzu gdzieś drga,

wiatr po polach ją gna,

a melodia wciąż dźwięczy i gra.

Ta uparta harcerska piosenka

niesie z sobą woń ognisk, szum drzew.

Gdy zanucisz ją raz – zapamiętasz

biwak, obóz, wędrówki i śpiew.

„W tej melodii jest siła zaklęta”,

siła przeżyć radosnych i służb,

więc gdy dźwięczy uparta piosenka,

musisz śpiewać ją z nami i już!

W blasku ognia spotkamy się w kręgu

i piosenkę podejmie nasz chór.

Wszystko jedno, czy gwiazdkę na piersi,

szary, srebrny czy złoty masz sznur.

W nocy, we dnie, wieczorem, o świcie

jedno wielkie nas łączy przeżycie...

Znasz ją ty i znam ja,

ona także nas zna,

więc niech płynie przez pola i gra.

Ta uparta harcerska...^[1]