On często gra sam

I długo obmyśla każdy ruch.

A czasu ma dość, bo szachy to zwykle gra dla dwóch

Lecz on nie gra dla braw

Inie gra dla forsy

Dla niego ta partia to

Pytanie o tę jedną metodę na życie

On często gra sam

By wreszcie rozstrzygnąć wieczny spór:

Czy na ludzki los istnieje gdzieś zapisany wzór

Czy powinien był żyć

I wybierać inaczej?

Czy pozna regułę w grze i sprawi,

Że nie zwątpi już i nie zawaha się?

Czy istnieje jeden wzór na wszystkie nasze dni?

Czy pod ślepą strażą chmur rozpoczynamy gry

Bez szans, bez zasad i bez planu?

On często gra sam

A przynajmniej tak mu zdaje się…

I chwilami wręcz nieomal jest pewien, że już wie

On nie gra dla braw

Inie gra dla forsy.

Dla niego ta partia to pytanie o jedyną metodę na życie.^[2]