Ja poeta i łachmyta,

Milczę kiedy syn mnie pyta,

Drogi ojcze ile trzeba,

Wydać na bochenek chleba,

I czy można proszę taty,

Taki chleb kupić na raty?

Ja poeta i łachmyta,

Milczę , kiedy syn mnie pyta,

Czy to prawda mój ty stary,

Że na przykład taki Paryż,

Ma na każdym większym płocie,

Rozlepione bezrobocie?

Ja poeta i łachmyta.

Milczę kiedy syn mnie pyta,

Czy sportowa, ostra miłość

Wpływa zgubnie na otyłość,

Czy „love story” diabła warte,

Musi skończyc się bękartem?

Ja poeta i łachmyta,

Milczę kiedy syn mnie pyta,

Co jest lepsze w życiu tato,

Skończyc studia, czy łopatą,

Wrzucać węgiel do kopalni,

Lub wyżymać mózgi w pralni?

Przestań pytać, bo już nocka,

Zamknij oczy, possij smoczka.

Chcesz? To zmienię ci pieluszkę

I pomodlę się nad łóżkiem,

Za obrońców naszych granic,

Za Reytana i kochanie,

Za najwyższą ludzką rację,

Za umiłowaną Patrię.^[1]