Czy w radzie, czy w zwadzie, czy w swarnej gromadzie,

w modlitwie czy w bitwie, czy harcem w gonitwie,

rycerskie rzemiosło przed wszystkie rej wiedzie,

bo wszędy ten pierwszy, kto w boju na przedzie!

Z potrzeby w potrzebę i z cwału w cwał,

ze szańca na szaniec i z wału na wał!

/To rozkosz, to rozkosz jedyna

rycerska przyczyna, rycerski to tan./bis

Co rycerz, to pan!

Gdy świta, powita na hełmie mię kita

i dzwoni miecz w dłoni, i cieszy rżeń koni.

Poranna mię surma gotowym znajduje –

o, nędzarz, kto takiej rozkoszy nie czuje!

Z potrzeby w potrzebę...^[1]

Czy w radzie, czy w zwadzie,

Czy w swarnej gromadzie,

W modlitwie, czy w bitwie,

Czy harcem w gonitwie,

Rycerskie rzemiosło

Przed wszystkie rej wiedzie,

Bo wszędy ten pierwszy,

Kto w boju na przedzie.

Z potrzeby w potrzebę

I z cwału w cwał,

Ze szańca na szaniec

I z wału na wał.

To rozkosz jedyna,

Rycerska przyczyna,

Rycerski to tan!

Co rycerz, to pan!

Gdy świta, powita

Na hełmie mię kita,

I dzwoni miecz w dłoni,

I cieszy rżeń koni,

Poranna mię surma

Gotowym znajduje,

O nędzarz, kto takiej

Rozkoszy nie czuje!

Z potrzeby w potrzebę...

Lew srogi, gdy wrogi

Podściela pod nogi,

Baranek, gdy wianek

Uplata dla branek.

Wesoły przy uczcie,

Piosenkom życzliwy,

To człowiek szczęśliwy,

To rycerz prawdziwy.

Z potrzeby w potrzebę...^[2]