Otwieram oczy,

A rano w zimie

To rzecz niełatwa.

Dźwigam się z nocy,

Stąpam po linie,

Byle do światła.

Podnoszę rękę,

Odgarniam chmury

Jak przywidzenia.

Wkładam sukienkę,

Przenoszę góry,

Bieg zdarzeń zmieniam.

Zmieniam bieg zdarzeń,

Kiedy śnieg strącam z gałęzi świerku,

Gdy konfitury wieczorem smażę,

Kocham bez lęku.

Wiele się zdarzy,

Bo będą świty do obudzenia,

Bo ciągle czytać chcę w twojej twarzy,

– pełna zdziwienia.

Otwieram okno

I nagle Ziemia

Rusza do słońca.

Więc się przedzieram

Z nią przez gąszcz cienia.

Deszcz, śnieg roztrącam.

Zrzucam pancerze

Dziwnego kroju

– świt już nie rani.

Teraz w to wierzę,

Bo w mym pokoju

Pachnie jabłkami.

Pachnie jabłkami.

Wstaję i idę w piękne nieznane.

Rzeźbię, maluję świat spojrzeniami,

Wierzę w przemianę

– z kropli jest rzeka,

Z okruchu ciepła – drzewo i owoc,

A z moich pragnień – droga daleka.

Więc idę. Idę. Masz moje słowo.^[1]