To, co naprawdę w swojej twarzy masz

Prędzej czy później los obnaży –

To przecież twarz! To właśnie twoja twarz –

Nie zedrzesz twarzy z własnej twarzy!

Inny ma sens najprostszy gest

Inne znaczenie każde słowo –

A więc możliwe jednak jest

By człowiek zrodził się nowo!

Nie zmieni sensu żaden gest

Słowami znaczeń nie zatarłam –

I nie wiem, kto dziś we mnie jest

Czy się zrodziłam czy umarłam?

Wyzbyty brzemion, odrzuciwszy garb

Prędzej czy później – będę sobą

Bezmiarem sił napełnię bukłak płuc

By żyć nad światem, a nie obok

Kim jestem? Skąd się we mnie wziął

Ten potwór? Ten szyderczy karzeł?

Czy ze mnie drwi, czy składa hołd?

Czy motylowi czy poczwarze?

Nieśmiało prężę zgięty grzbiet

Ostrożnie biorę pierwszy oddech

I wszystko widzę, jak we śnie –

Nic do niczego niepodobne

To, co naprawdę w swojej twarzy masz

Prędzej czy później los obnaży –

To przecież twarz! To właśnie twoja twarz –

Nie zedrzesz twarzy z własnej twarzy!^[1]