Są tacy, co zawsze dmuchają na zimne

i nigdy się z deszczu nie pchają pod rynnę,

i nigdy nie chodzą nieznaną im trasą,

i zawsze trzymają nad głową parasol.

My nie tak, my pod wiatr,

taki fason,

my nie z tych, co to chcą

mieć parasol.

My nie z tych, co chcą iść

łatwą dróżką,

my nie z tych, co przez świat

suchą nóżką.

Dla nas kamień nie przeszkoda,

dla nas ogień, dla nas woda,

choćby grad po głowie walił,

my będziemy wędrowali

z mokrą głową

naszą ścieżką jak marzenia kolorową.

My nie tak, my pod wiatr,

taki fason,

my nie z tych, co to chcą

mieć parasol.

My nie z tych, co chcą iść

łatwą dróżką,

my nie z tych, co przez świat

suchą nóżką.

A w naszych marzeniach jest słońce nad światem,

dzielimy się z ludźmi uśmiechem i kwiatem

i prawda jest prawdą, a serce jest sercem,

i właśnie dlatego śpiewamy w piosence:

My nie z tych, co to chcą

mieć parasol,

my nie z tych, co przez świat

łatwą trasą,

tylko z tych, co chcą iść

trudną drogą,

tylko z tych, co to świat

zmienić mogą.

Dla nas kamień nie przeszkoda,

dla nas ogień, dla nas woda,

choćby grad po głowie walił,

my będziemy wędrowali

z mokrą głową

naszą ścieżką jak marzenia kolorową.

My nie z tych, co to chcą

mieć parasol,

my nie z tych, co przez świat

łatwą trasą,

tylko z tych, co chcą iść

trudną drogą,

tylko z tych, co to świat

zmienić mogą.^[1]