Nie zatrzymał jej, tylko miał w oczach żal;

Gdy zabrał płaszcz, długo sam w progu stał.

Nie mówił nic, gdy na stół rzuciła klucz –

– Zabrakło mu sił i słów.

Za oknem był świt, zimny wiatr, chłodny deszcz,

Po szybach co tchu biegły w dół rzeki łez,

A on wciąż stał, jakby chciał odwrócić czas

I widział za mgłą jej twarz.

W ogromnej ciszy pustych ścian

Znów został sam, zupełnie sam

I w jednej chwili, ledwie rozpoczęty film,

Nagle rozwiał się jak dym...

Na samochodach słyszał szybki krok,

Jak gdyby coraz dalej stąd –

– Odeszła tam, skąd przyszła – nie wiadomo gdzie,

Nierealna tak, jak cień, jak sen.^[3]