Kazał Anioł do Betlejem Juda,

Pasterzom w skok, kędy nowe cuda

Zjawiły się ludziom na zbawienie,

Izraelowi na odkupienie.

Tam, co tchu pasterze pobieżeli,

Skoro światłość niebieską ujrzeli.

Nad oborą, kędy osioł z wołem,

I z Józefem uderzali czołem.

Panna w ręku Dzieciątko trzymała,

A gromada Aniołów śpiewała,

W koło żłobu pasterze lękliwi,

Otaczyli niesłychane dziwy.

Każdy wesół z serca ochotnego,

Że obaczył Boga prawdziwego:

Na kolana przed Nim poklękali,

Na multankach nowe pieśni grali.

Chwalą Bogu na górnym Syonie,

I Synowi na Panieńskiem łonie:

Który dzisiaj przyszedł w imię Pańskie

I poburzył bałwany pogańskie.

Bądź wesoła teraz duszo moja,

Tu nadzieja i pociecha twoja,

I ochłoda na mizernym świecie.

Gdyż dla ciebie wziął ciało człowiecze.^[1]