Herodzie krwi chciwy za prawdy pogardę,

Pan Bóg sprawiedliwy zetrze czoło harde,

Tron nie obroni, sądu nie skróci,

I laur z twej skroni w proch się obróci.

Mędrcy poszli w szopkę, na twarz popadali,

I ze łzą w źrenicy cześć Bogn oddali,

Ach! Witaj Panie, wiecznej mądrości,

Panuj, rządź nami, światłem miłości.

A ty co Herodzie!... Ty zbirów posłałeś,

Aby zabić Dziecię, lecz że nie wiedziałeś,

Gdzie Dziecię kwili, więc wszystkie dziatki,

Wyrżnąć kazałeś, raniąc ich matki.

Dzisiaj oni święci, krwawi Młodziankowie,

Wszyscy są w niebiosach w koronie na głowie,

Rączki drobniutkie do Boga wznoszą,

Zbawienia ludów kwileniem proszą.^[1]