Tu leży słowik smutny i strudzony

Który się łóżka własnego doczekał

Wieczny włóczęga i krawców poeta

Striumień poezji do dna wysuszony

Leżącemu tutaj nie trzeba niczego

Niech chwasty się bujnie na grobie rozplenią

A śnieżyce w zaspę miejsce to zamienią

Kret mu kompanem a robak kolegą

Nie rzucajcie kwiatów na moje mieszkanie

Co wiatr powywracał, niech takim zostanie

I pozwólcie gniazdo w nim założyć sowie

Niech cmentarna koza trawę tu połyka

Ważek, much, komarów niech brzęczy muzyka

Zostawcie w spokoju śpiącego w tym grobie^[1]