Już dawno tam nie mieszkam,

w wiosce tej o słonecznych ścieżkach,

w małym domku na pół skrytym pośród sosen,

w którym noc mej matki głosem

śpiewała mi do snu.

Świt drabiniastym wozem

woził mnie drogą między zbożem.

Z kolegami spotykałem się nad rzeką,

gdzie jak co dzień na nas czekał

świat barwnych przygód stu.

Wciąż mi bliski,

mój najmilszy w świecie dom,

dom dzieciństwa,

pozdrawiam pieśnią tą!...

Już dawno tam nie mieszkam,

w domu tym nikt mnie już nie czeka.

Lecz są noce zagubione w takiej ciszy,

że śpiew matki znowu słyszę

i szept: śpij, synku...

Śpij, synku, już...^[1]