Boże i Królu, jakież Twoje trony! –

Jakież ozdoby, jakie masz korony: –

Szopka i żłóbek i nikczemne siano, –

Wszystkie dostatki które Ci tu dano.

Gdzież się zostały szaty purpurowe, –

Gdzie są szkarłaty, gdzie tkania perłowe? –

Mizerne siano! O jak ostra, trawa! –

Czemu się miększą pościółką nie stawa.

Wynijdźcie wszyscy, co wygód pragniecie, –

Patrzcie jak w nędzy leży Boskie Dziecię, –

Jako pogardza świata dostatkami, –

Jako naucza gardzić rozkoszami.

Boże, coś zstąpił z niebios wysokości, –

Nie pragniem bogactw, trzymaj nas w mierności. –

Wolimy cnoty nad bogate mienie, –

Przy którem trudno otrzymać zbawienie.

Twoja to łaska i upodobanie, –

Za skarb na świecie największy nam stanie. –

O nią prosimy, i onej pragniemy, –

Bo z nią szczęśliwość wieczną osiągniemy.^[1]