Bóg się rodzi, gwiazda wschodzi, trzej Królowie od wschodu

Tu z darami, ofiarami każdy swego narodu.

Do Betlejem, gdzie złożony, z Panny Chrystus narodzony.

      Jadą z licznemi dary.

Murzynowie, Arabowie, z Tarsu to są Królowie;

Nauczeni, oświeceni ci święci trzej Magowie

Przez proroka Balaama, co potwierdza gwiazda sama,

      Prowadząca do szopy.

Nie leniwi, lecz skwapliwi swoje kraje rzucają,

A w te strony swe korony w szopie Panu składają;

Jeruzalem nawiedzając i Heroda się pytając.

      Gdzie Król Chrystus narodzon?

Herod wita, Królów pyta: Co to za Król na świecie

Obiecany i przysłany, w którym Judzkim powiecie?

Na co rzekną, że prorocy o niebieskiej Jego mocy,

      Piszą z Ducha świętego.

Pozdrowiwszy, nawiedziwszy, Jeruzalem żegnają,

A bez zwłoki spieszne kroki do Betlejem wraz dają;

Melchior wraz z Baltazarem, Gaspar z znacznym złota darem

      W szopie raczą Chrystusa.

Lubo w żłobie, jednak sobie Dziecię-Boga szacują,

Otworzywszy, skarb złożywszy, wonność, mirę darują;

A w najczystsze Panny ręce Matki Bożej, swej Panience,

      Wdzięczne dary złożyli.

Złoto Pana, a Kapłana kadzidło oznaczało,

Mirra znakiem, mękę smakiem w tych darach wyrażało.

Co Królowie, gdy oddali, Pana w żłobie pożegnali

      Z Matką Jego Maryą.

Więc w krainę, swą dziedzinę Święci spieszą Panowie,

A w spocznieniu i w zaśnieniu z nieba stają posłowie;

Świętych Królów proste drogi, rozkazują w domu proigi,

      Innym wracać gościńcem.

I tak Świeci w łaskę wzięci od Pana wcielonego,

Przy radości, wesołości dla nas narodzonego.

Wierni będąc, wyznawali, że Bóg zrodzon, ogłaszali,

      Aby zbawił narody.

I my dary, z serc ofiary dajmy Panu z Królami:

Miłość w złocie, zapach w cnocie mirę gorzką i z nami,

Prosząc Pana poznanego Boga w żłobie złożonego,

      By nas niebem darował.^[1]