Bóg się rodzi, moc truchleje,

Pan niebiosów obnażony;

ogień krzepnie, blask ciemnieje,

ma granice Nieskończony.

Wzgardzony – okryty chwałą,

śmiertelny – Król nad wiekami;

a Słowo Ciałem się stało

i mieszkało między nami.

Cóż, masz niebo nad ziemiany?

Bóg porzucił szczęście twoje,

wszedł między lud ukochany,

dzieląc z nim trudy i znoje:

niemało cierpiał, niemało,

żeśmy byli winni sami;

a Słowo Ciałem się stało

i mieszkało między nami.

W nędznej szopie urodzony,

żłób Mu za kolebkę dano;

cóż jest, czym był otoczony?

Bydło, pasterze i siano.

Ubodzy, was to spotkało

witać Go przed bogaczami;

a Słowo Ciałem się stało

i mieszkało między nami.

Potem i króle widziani,

cisną się między prostotą,

niosąc dary Panu w dani:

mirrę, kadzidło i złoto.

Bóstwo to razem zmieszało

z wieśniaczymi ofiarami;

a Słowo Ciałem się stało

i mieszkało między nami.

Podnieś rękę, Boże Dziecię,

błogosław ojczyznę miłą,

w dobrych radach, w dobrym bycie

wspieraj jej siłę swą siłą,

dom nasz i majętność całą,

i Twoje wioski z miastami;

a Słowo Ciałem się stało

i mieszkało między nami.^{[2], [4], [5]}