Lecz Bóg nasza opieka,

Ja w nią z ufnością wierzę;

Co może złość człowieka,

Gdy Bóg miłości strzeże.

 Porzućmy troski, płacze,

 Niech serce nie boleje,

 Bóg jutro da inaczej,

 Choć dziś się źle dzieje.

Lśni rosa na zieleni,

I ciszej kwili ptaszę;

Kto wie czy się nie zmieni

Jutro cierpienie nasze.

 Choć słońce zniknie z nieba,

 I czarna noc zawiśnie;

 To Bogu ufać trzeba,

 Że ranek jasno błyśnie.

Bo Bóg nasza opieka,

Ja w nią z ufnością wierzę;

Co może złość człowieka,

Gdy Bóg miłości strzeże.

 Choć wielka zawiść wroga,

 Stałości nie przemoże,

 Silniejsze ramię Boga,

 Wnet szczęścia błysną zorze^[1]