Gdy zapłonął nagle świat,

bezdrożami szli przez śpiący las.

Równym rytmem młodych serc

niespokojne dni odmierzał czas.

Gdzieś pozostał ognisk dym,

dróg przebytych kurz, cień siwej mgły.

Tylko w polu biały krzyż

nie pamięta już, kto pod nim śpi.

Jak myśl sprzed lat,

jak wspomnień ślad

wraca dziś

pamięć o tych, których nie ma.

Żegnał ich wieczorny mrok,

gdy ruszali w bój, gdy cichła pieśń.

Szli, by walczyć o twój dom

wśród zielonych pól, o nowy dzień!

Lecz nie wszystkim pomógł los

wrócić z leśnych dróg, gdy kwitły bzy.

W szczerym polu biały krzyż

nie pamięta już, kto pod nim śpi.^{[1], [2], [3], [5]}