Na antypodach – głębiej niż sen

mojego mózgu – gdzie rodzi się śmierć

szalony kapłan w świątyni łez

składa ofiarę z rozdartych serc

na antypodach – głębiej niż sny

biję pokłony złudzeniom swym

jestem ofiarą i własnym katem

okrutnym błaznem w domu rozpaczy

na antypodach – głębiej niż śmierć

mojego mózgu – gdzie rodzi się sen

ludzie bez oczu, ludzie bez ust

krążą bez celu, krzyczą bez słów

szalony kapłan – rozdawca życia

kamiennym nożem – rozsiewa śmierć

ludzie bez twarzy – tańczą wśród ruin

martwe kamienie – witają dzień.^[2]