Dowódca VIII Wołyńskiego Okręgu Batalionów Chłopskich, z polecenia Pełnomocnika Rządu RP Kazimierza Banacha wypełniający misję nawiązania dialogu z dowództwem UPA w celu powstrzymania rzezi wołyńskiej i uzgodnienia wspólnej walki z Niemcami.

W połowie lat trzydziestych XX w. przystąpił do zawiązanej przez Czesława Janczarskiego grupy poetyckiej „Wołyń” i był czołowym jej przedstawicielem. Absolwent Liceum Krzemienieckiego nawiązywał w swojej twórczości do tradycji polskiego romantyzmu. Z uznaniem wyrażali się o młodym twórcy m.in. Staff i Iwaszkiewicz, który powiedział o nim, że „był to jeden z diamentów, którym strzelano do wroga. Diament ten mógł zabłysnąć pierwszorzędnym blaskiem”. Ze względu na kunszt poetycki utworów Rumel był nazywany „Baczyńskim Wołynia”. Zainspirowany polskim i ukraińskim folklorem oraz słownictwem kresowego pogranicza napisał ok. 70. wierszy. W 1975 r. na rynku księgarskim ukazała się pozycja „Zygmunt Jan Rumel. Poezje wybrane” autorstwa Anny Kamieńskiej.

Został zamordowany w nocy z 10 na 11 lipca 1943 r. we wsi Kustycze na Wołyniu^[1].