Aktor, monologista. Uczęszczał do VI gimnazjum klasycznego im. Stanisława Staszica, studiował na Uniwersytecie Jana Kazimierza i uzyskał tam tytuł doktora praw administracyjnych. Od 1935 r. prowadził we Lwowie własną kancelarię adwokacką. Jako aktor zdobył olbrzymią popularność dzięki kreowaniu postaci Tońka (w sławetnym duecie Szczepko–Tońko) w audycjach Polskiego Radia pt. Na wesołej lwowskiej fali. Wystąpił w trzech filmach komediowo-muzycznych: Będzie lepiej, Włóczęgi i Sercu batiara.

W 1935 r. nagrał w „Syrenie Record” jedyne swe przedwojenne płyty. Po ewakuacji Lwowa we wrześniu 1939 r. znalazł się w Rumunii. Brał udział w występach artystycznych dla uchodźców polskich w Busau. Następnie dotarł do Modeny we Włoszech, gdzie wszedł w skład Polskiej Czołówki Teatralnej Nr 1. Był także żołnierzem brygady pancernej generała Stanisława Maczka.

Po zakończeniu wojny mieszkał początkowo w Johannesburgu, później w Wielkiej Brytanii, gdzie wykładał łacinę w college‘ach. Używał wówczas nazwiska Barker. W 1988 r. powrócił do Polski^[1].