Kantor, śpiewak, pieśniarz. Od najmłodszych lat śpiewał w chórach synagogalnych, pobierając jednocześnie naukę śpiewu religijnego. W 1895 r. objął samodzielną funkcję kantora w synagodze w Odessie. Następnie z rekomendacji kompozytora Abrahama M. Bernsteina został w 1900 r. zaangażowany jako kantor do wileńskiej Wielkiej Synagogi. Zyskał tam duże uznanie. Występował niekiedy na koncertach świeckich; m.in. w 1903 r. brał udział w uroczystym koncercie ku czci przebywającego w Wilnie Teodora Herzla. W 1908 r. przeniósł się do Warszawy i został kantorem (a potem nadkantorem) w Wielkiej Synagodze na Tłomackiem. Ze względu na piękno głosu i poziom interpretacji zyskał szybko wielką sławę, okrzyknięto go „żydowskim Caruso”, „królem kantorów” itp., jego udział w nabożeństwach zyskiwał rangę wydarzenia artystycznego. Prowadził aktywną działalność koncertową w Polskim Radiu. Występował za granicą – w USA (w latach 1912, 1921, 1935) oraz w Palestynie (1935 r.). Jako pierwszy kantor nagrał płytę gramofonową (1903 r.). Dokonał wielu nagrań w Polsce (m.in. dla firmy „Favorite Record”) i w USA. Pod koniec lat trzydziestych był kantorem w warszawskiej synagodze imienia małżonków Nożyków. Ostatnie nabożeństwo prowadził w Jom Kippur (Sądny Dzień) w 1941 r. Spłonął w swym mieszkaniu przy ul. Wołyńskiej 6 podczas powstania w getcie warszawskim^[1].