Melodię kolędy znajdujemy dopiero u Mioduszewskiego w Pastorałkach i kolędach z 1843 r. Wariant ten minimalnie różni się od dzisiaj śpiewanej (Mioduszewski obciąża swój zapis manierycznym zdobieniem).

Najwcześniejsze wersje tekstu pochodzą z I poł. XVIII w.: zapis w staniąteckim rękopisie z 1754 r., tzw. kancjonale Kiernickiej, opatrzony jest datą 1738 r. Kolęda figuruje też w dwóch staniąteckich kancjonałach Gąsiorowskiej (1754 i 1758 r.). Zamieszczają go również dwa kancjonały franciszkanek: jeden z pierwszej, a drugi z II poł. XVIII w. W rękopisach karmelitanek znajdujemy go tylko raz: w późno-XVIII-wiecznej, II części kantyczki Chybińskiego. W druku tekst pojawia się w Kantyczkach Szlichtyna z 1767 (i 1785) r. w dziale „pieśni nowych”, następnie w Pieśniach nabożnych z 1796 r.. Kolęda liczy 11 zwrotek.

Pokrewny pomysł kołysanki występuje w pieśni III Melodii duchownej, przypisywanej Stanisławowi Herakliuszowi Lubomirskiemu:

Li li li, Dziecię, li, słodka muszkatełeczko,

li li li, Dziecię, z rajskich winnic groneczko...^[1].

Kolęda inspirowała wielu kompozytorów. Najsłynniejszym utworem, do którego został włączony jej motyw jest Scherzo h-moll op. 20 Fryderyka Chopina^[4].

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007–2013.