Utwór
36915
Osoba
9984
Zespół
611
Serie
604
14310
Publikacja
1419
Rękopis
1356
Instytucja
Szukaj
[Jak korzystać?]

[Więcej] Czy wiesz...

co ma wspólnego gazeta „Głos Wybrzeża”, piękna dziewczyna spacerująca brzegiem morza i jej wierny towarzysz pies z nierozstrzygniętym do dziś sporem wśród żon członków zespołu Czerwone Gitary?

[dowiedz się]

Osoba (ostatnia modyfikacja: 2014-09-08)
Jurandot, Jerzy

Nazwisko, imię

Jurandot, Jerzy

Glejgewicht, Jerzy
(właściwie)

Janusz Wilski
(pseudonim)

Data urodzenia

19 marca 1911

Miejsce urodzenia

Warszawa

Data śmierci

16 sierpnia 1979

Miejsce śmierci

Warszawa

Biografia

Poeta, satyryk, dramatopisarz, scenarzysta i librecista, autor tekstów piosenek. W roku 1928 ukończył gimnazjum i rozpoczął studia chemiczne oraz matematyczne na Uniwersytecie Warszawskim; w 1934 r. uzyskał absolutorium[3]. W 1928 r. zadebiutował jako satyryk[1]. Pierwszym jego tekstem, nagranym na płyty, były słowa do pieśni Piotra Czajkowskiego Romans (została nagrana przez Tadeusza Faliszewskiego w 1930 r. w „Syrenie Record”)[3].

Działalność literacką rozpoczął w 1929 r[2], która w 1932 r. zyskała status zawodowej[3]. Współpracował z kabaretami i prasą satyryczną[2]. Pierwszą książkę pt. Niedobrze, panie Bobrze! wydał w 1938 r[1]. Pisał teksty rewiowe, skecze, monologi dla teatrzyków i kabaretów międzywojennej Warszawy, m.in. dla Mignon, Bandy, Hollywood i Wielkiej Rewii. Był kierownikiem literackim kabaretów Cyrulik Warszawski w 1935 r. i Małe Qui Pro Quo w latach 1937–1939[2]. Napisał bardzo wiele tekstów przebojowych piosenek do filmów muzycznych (np. Manewry miłosne, Papa się żeni, Ada, to nie wypada i inne)[3]. Piosenki z jego tekstami śpiewały ówczesne gwiazdy, m.in.: OsobaJadwiga Andrzejewska, ZespółChór Dana, OsobaTadeusz Faliszewski, Gorska_Stefcia, OsobaTola Mankiewiczówna, OsobaTadeusz Olsza, OsobaLudwik Sempoliński, Terné_Zofia, OsobaAleksander Żabczyński.

W czasie wojny przebywał w Warszawie[2]. Drukował wtedy poezje w konspiracyjnych oficynach prasowych „Walka Ludu” i „Werble Wolności”. Z tego okresu znany jest jego wiersz poświęcony zamordowanemu przez hitlerowców prezydentowi Warszawy Stefanowi Starzyńskiemu pt. Panie pułkowniku Kiliński[1]. Podczas okupacji hitlerowskiej wraz z żoną – Stefanią Grodzieńską – znalazł się w getcie warszawskim. Był tam kierownikiem literackim teatru rewiowego „Femina”. W 1942 r. udało mu się uciec z getta; do 1944 r. ukrywał się w majątku Mory pod Warszawą[3].

Po wojnie pełnił funkcję dyrektora Rozgłośni Polskiego Radia w Lublinie. Współpracował z teatrzykami żołnierskimi i prasą satyryczną. Objął stanowisko naczelnika Wydziału Estrady Ministerstwa Kultury i Sztuki. W Łodzi utworzył Teatr Miniatur Syrena, który w 1948 r. przeniósł się do Warszawy. W latach 1945–1950 i 1955–1957 był jego kierownikiem artystycznym[2]. Od 1952 do 1955 r. prowadził „Teatr Satyryków”. Po 1956 r. poświęcił się całkowicie pracy twórczej[3]. Współpracował z tygodnikiem „Szpilki”.

Jest autorem:

— libretta operetki Niech żyje młodość (muz. OsobaBronisław Horowicz);

— rewii Na przednówku (współautor Brok_Bronislaw);

— musicali Miss Polonia, Sekretny przystanek (muz. OsobaMarek Sart), Prawo pierwszej nocy (muz. OsobaLeszek Bogdanowicz), Ballada o tamtych dniach (współaut. OsobaStefania Grodzieńska, muz. OsobaJerzy Wasowski);

— utworów scenicznych Norma serca, Plecy, Rodzinka, Takie czasy, Trzeci dzwonek, Mąż Fołtasiówny, Dziewiąty sprawiedliwy i Pamiątkowa fotografia[2], Nie dobrze, panie Bobrze[3];

— scenariuszy do filmów Jutro premiera (reż. Janusz Morgenstern) i Mąż swojej żony (reż. Stanisław Bareja);

— książek Wybór satyr, Dzieje śmiechu, Moja tfurczość, Frontem i afrontem, Komedie, Operacja „Sodoma”, Psychiczna zadra;

— wierszy, skeczów, monologów i tekstów piosenek[2].

Zasiadał we władzach Związku Autorów i Kompozytorów Scenicznych. W 1979 r. obchodził jubileusz 50-lecia pracy twórczej. Jego piosenki, napisane w okresie międzywojennym, odznaczały się wysokimi walorami literackimi, wdziękiem i lekkością. Był jednym z tych autorów, którzy oderwali się od przestarzałego stylu tekstów kabaretowych i piosenek poprzedniej dekady, podnosząc zdecydowanie poziom tego rodzaju twórczości. Szczególnie jego doskonałe piosenki filmowe zdobyły ogromną sympatię i przeszły na stałe do historii polskiej muzyki rozrywkowej[3]. Jego karierze poświęcone jest hasło w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 29 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego)[2].

Grafika i rękopisy

Autor słów do utworów

pokaż wszystkie

Powiązane publikacje (autorstwo)

pokaż wszystkie

Powiązane publikacje (związek)

 
Copyright © 2007-2011 Biblioteka Polskiej Piosenki • Ostatnia aktualizacja: 2014-10-30 14:40
powered by Athenadeign by TreDo
Odsłon od Listopada 2007
39422753

Odwiedzin od Grudnia 2010
24647803
Korzystanie z zamieszczonych na stronie internetowej utworów (w szczególności tekstów piosenek i nut) i ich opracowań, w całości lub jakichkolwiek fragmentach, jest dozwolone wyłącznie w zakresie własnego użytku osobistego w sposób nienaruszający normalnego korzystania z utworu lub słusznych interesów twórcy. Zakazane jest korzystanie lub/i rozporządzanie opracowaniami, przeróbkami i modyfikacjami utworów zamieszczonych na stronie internetowej. W szczególności zakazane jest wykorzystywanie zamieszczonych na stronie internetowej utworów lub/i ich fragmentów, w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób, w celach zarobkowych.

Biblioteka Polskiej Piosenki dąży do popularyzacji i utrwalenia wiedzy o polskiej piosence historycznej i współczesnej. Jako instytucja publiczna stara się utrzymać najwyższe standardy zgodności z obowiązującym w Polsce prawem. Biblioteka nie czerpie żadnych korzyści z podejmowanych przedsięwzięć - kieruje się dobrą wolą. Szacunek do pracy Twórców, Autorów i Artystów jest jedną z fundamentalnych zasad funkcjonowania Instytucji. Jeżeli umieszczenie tekstu utworu jest sprzeczne z czyimiś prawnymi lub osobistymi interesami - uprzejmie prosimy o kontakt przy pomocy znajdującego na górze strony formularza lub przy pomocy poczty elektronicznej. Tekst zostanie bezwzględnie usunięty.

Strona Biblioteki Polskiej Piosenki wykorzystuje tzw. pliki cookie do zliczania unikatowych odwiedzin oraz przechowywania informacji o historii odwiedzonych rekordów Biblioteki Cyfrowej. Pliki cookie nie są przechowywane po zamknięciu sesji przeglądarki. Odwiedzający może zmienić ustawienia plików cookie korzystając z odpowiednich okien ustawień swojej przeglądarki.